بعداز حمدوثنای پروردگار ... همت که بود؟ستاری ؟بابایی....و....همه شهدایی بودند که جان خودشان را برای این مرزو بوم ودین دادند تا ما آزادانه نفس بکشیم و دینداری کنیم .....درس بخوانیم وپیروزمندیمان راجشن بگیریم واسطوره بسازیم و بزرگراه را به نام اسطوره ها بنامیم و افتخار کتیم به شهدایمان...قرین رحمت حق باشند فرشتگان شهید ..با بالهای نقره فام...اما عده ای جان دادند بی صدا...بی ادعا....بی دفاع...بی بزرگراهی که بنامشان باشد....شهدای زنده ای که فقط اگر لحظه ای زودتر به سرپیچی رسیده بودند حتما بجای نفر جلویی شهید شده بودند....شهدای زنده ای که شاهد جان دادن رفقایشان جلوی چ

ونمیدانم چه حس غریبی است ...رقابت؟حسادت ؟غبطه ؟هرچه هست خوب نیست..ترحیح میدهم مسیر زندگیم را پله پله بدون وقفه ونه حتی دوپله یکی طی کنم...دوست دارم در هر پله خوب پله را ببینم و درک کنم و بدون معطلی بیهوده بر فراز پله بعدی موفقیت را جشن بگیرم و از آنجا به پله بعد...اگر دوپله یکی شود لذت یکی را از دست خواهم داد....سرعت برای چه ؟چه چیزی در انتهای پله هست که باید بخاطرش لذت لحظه هایم را بدهم ؟؟؟موفقیت ؟؟؟تایید دیگران؟کدام دیگران؟همانهایی که که از دیدن هر پله عبورم رنج دیدند و اگر توان داشتند همین چندپله راهم پرتم میکردند؟؟؟؟تاییدشان ارزش است؟؟؟مسابقه است زند

بعداز حمد وثنای پروردگار... چه شبهایی است این شبها... غریب و عجیب... شاید اگر آینده ای باشد ...شاید اگر به پیری برسم...شاید اگر نوه دار شوم برایش بگویم.... بگویم که عزیرم... ایام به کام نخواهد بود....تا بخواهی کام بگیری از ایام ،روی میگرداند این جوانک بی مرام......ایام به کام نیست در این دورانی که صداقت ،بلاهت نام دارد و خدعه ،زرنگی...ایام به کام نیست دراین دورانی که کافر همه را به کیش خود پندارد و مومن نیز....ایام به کام نیست در این دورانی که یارغار از دست رفته و در غمش فقط جگر میسوزد و دل خوش شده ام به ارتباط روح...ایام به کام نیست....نیست...شاید برای نوه هایم بگویم به ک

بعداز حمدوثنای پروردگار خداوندا....محبوب من ... چقدر بزرگی...چه لذتی میبری از اینکه خدایی...چقدر لذت بخش است وقتی میشود به کسی عشق ورزید....وتو بینهایت این را چشیده ای....لذت عشق ورزی وروزی رسانی....خدای من...وقتی دستان کوچک کودک خردسالم را که تنها مرا میشناسد در دستانم میگیرم سنگینی مسئولیتی عظیم را برشانه هایم حس میکنم که باید او را با تو آشنا کنم و دستانش را در دستان تو بگذارم....این مسئولیت برای من زیاد است..خدایا تو که تمام کارها را کرده ای این راهم خود بعهده بگیر......من با چه زبانی از تو بگویم ؟ با زبانی که آلوده است به خطا ؟اصلا اثر دارد این گفتنها؟؟؟؟خداون

.....چه زیباست...چه رفیع وبا شکوه است این شوق...شوقی که هرچه میگردم مضاف الیهی جز پرواز برایش نمی یابم...شوق پرواز ...برفراز واژه واژه های این کلام وحی گون....هرلغت پله ایست برای اوج گیری...برای پرواز... ..الحمدلله الذی لایبلغ مدحته القائلون ولا یحصی نعمائه العادون وچه زیبا ورفیع است کلام مولا در باب خلق آفرینش آسمانها و ستارگان وملائک وعرش و کرسی...وچه روح نواز شرح توحید ناب از زبان شهد وشیرین علی امیر المومنین علیه السلام...اسوه توحید ...توحید ناب...ولا اجل ممدودولا وقت معدود ولا نعت موجودلصفته حد محدودالذی لیس ودراین نیمه های شب چه دلبری میکند از آدم این و

جمعه حدودا بعد از غروب یک شب بهاری بود... تاریخ 30/1/94 .....حوالی 9 شب سرو صدای زن وشوهر واحد پایینی رو شنیدم...مضطرب شده بودم ...من وبچه ها تنها بودیم ...به خانم همسایه روبرویی گفتم تا اگر میتونه بره ببینه چه خبره...به نظرم میومد باید کسی مداخله کنه...ولی اونم تنها بود..بعداز اون.... دعوا ارام شد بعد از یک ساعت ونیم...وقتی که بچه هام خوابیده بودند وما داشتیم باهم اولین قاشق غذامونو میخوردیم....دوباره جیغ وداد بلند شد....این دفعه مطمئن بودم کسی کشته شده...بچه هاروکه خواب بودن به خانم همسایه سپردیم ودوتایی رفتیم پایین.....بله...با صورتی کبود...بدنی که خون در پشتش ته نشین ش